به گزارش پایگاه خبری سیمای شهرآنلاین، جشنواره امسال با وجود ظاهر منظم و بستر فرهنگی مناسب شهر اصفهان، نتوانست انرژی و جریان همیشگی را در خود ایجاد کند؛ دلیل اصلی این وضعیت را بسیاری کارشناسان محدودیت‌هایی می‌دانند که از سوی سیاست‌گذاران خارج از این جغرافیا تحمیل شد.

اصفهان مثل همیشه با فراهم‌کردن سالن‌ها و فضای مناسب، نقش خود را به‌خوبی ایفا کرد. اما حمایت تخصصی از سینماگران و رسانه‌ها که بخشی مهم از پویایی هر جشنواره است، کمتر از گذشته دیده شد و این خلأ به وضوح حس شد.

کاهش حضور موثر دانش‌آموختگان سینما و نبود گفت‌وگوهای زنده، موضوعاتی بودند که امکان انتقال شور و تعامل را در سطح جشنواره کاهش داد. این محدودیت‌ها اثر خود را به‌ویژه در بخش اصلی رقابتی جشنواره نشان داد؛ جایی که انتظار می‌رفت بیشترین هیجان و رقابت رخ دهد اما برنامه‌ها با ریتمی آرام گذشت.

برغم این فضای آرام، در بخش‌های جنبی همچنان نشانه‌هایی از پویایی با حضور فیلم‌اولی‌ها و جوانان به چشم آمد؛ عناصری که امید به آینده سینمای کشور را زنده نگه داشتند.

کارشناسان معتقدند نبود نشست‌های تخصصی و کاهش تعامل میان هنرمند و مخاطب، بخش مهمی از روح پویای جشنواره را کمرنگ کرد. با بسته شدن درهای سالن‌ها، نشان از رویدادی باقی ماند که بیش از آن‏که بتپد، بی‌صدا گذشت.