امروز نیز اصفهان میزبان شهید است، شهید آوانس سیمونیان که در مجتمع فولاد مبارکه اصفهان حین انجام وظیفه به شهادت رسید، شهیدی گلگون کفن که فدا شد در راه وطن، شهیدی با آیین ارمنی اما با ریشه‌ای ایرانی؛ این کشور کشور دلیران و شیران است، تفاوتی نمی‌کند مسلمان باشی یا غیر مسلمان، فارس باشی یا ترک و لر و کرد و عرب؛ همه و همه با هر دین و آیین و اندیشه‌ای پای کار این کشور ایستاده‌اند.

برای بدرقه این شهید مردم اصفهان به کلیسا رفته‌اند، برای ابراز همدردی با خانواده شهید، برای همدردی با همه ارامنه، برای ادای احترام، برای اعلام همبستگی تا بگویند شهید ارامنه و شهدای مسلمان برای ما مانند همند و همه این شهدا برادران و خواهران ما هستند که در مقابل دشمن واحد می‌ایستند و جان فدا می‌کنند.

مراسم درکلیسای مریم مقدس برگزار شده است، مردم روی نیمکت‌های کلیسا نشسته‌اند، عود و شمع روشن کرده‌اند، برای ادای احترام به شهید گل آورده‌اند و کلیسا را گلستان کرده‌اند تا شاید مرهمی باشد بر دل داغداران و روحانیون مسیحی دورتا دور تابوت شهید ایستاده‌اند و دعا می‌خوانند، روی تابوت صلیب قرار دارد و پرچم مقدس ایران؛ آری این جا ایران است و همه جان‌نثارانش، از افتخاراتشان است که با این پرچم به خاک سپرده شوند؛ این پرچم برای ما آب است، خاک است، سرپناه است، زندگی است، همه چیز است و تا پایان عمر زیر سایه‌اش از همه چیزمان می‌گذریم، حتی جانمان.

اصفهان در بدرقه برادر ارمنی شهیدش

در گستره پر فراز و نشیب تاریخ ایران، ایستادگی مردم همواره نمود عشق بی‌کران به وطن بوده است. همان‌گونه که شهدایی هم‌چون آوانس سیمونیان در این جنگ و بسیاری دیگر از شهدای اقلیت‌های مذهبی در دوران دفاع مقدس و جنگ دوازده روزه معنای حقیقی وطن‌دوستی را به زیباترین شکل به تصویر کشیدند و در برابر تجاوز تحمیلی دشمن جلوه‌ای باشکوه از این روحیه همبستگی ملی و ایثار بی‌بدیل را به نمایش گذاشتند. این ایستادگی‌ها، نه‌تنها نمادی از شجاعت ملت ایران و سندی است ماندگار بر پیوند ناگسستنی مردم با خاک و هویت خود.

ایرانیان از دیرباز نشان داده‌اند که نه قومیت و نه دین و آیین مانعی برای هم‌ زیستی‌شان نیست؛ ایرانیان همواره نشان داده‌اند که قلب و روحشان برای تک تک انسان‌های آزاده جهان می‌تپد و این فراتر از مرزهای فکر و اندیشه و حتی مرزهای جغرافیایی است و همین قلب گرم ایرانیان موجب همبستگی و الفت میان آن‌ها شده است؛ الفتی که میان آن‌ها ریسمان‌هایی نامرئی اما ناگسستنی ایجاد کرده، ریسمان‌هایی که با هیج حربه‌ای گسسته نخواند شد و در سرد و گرم روزگار آبدیده‌تر می‌شوند.