سحابی شیر یک سحابی سیاره‌نما است؛ یعنی بقایای یک ستاره در حال مرگ که لایه‌های بیرونی خود را به فضا پرتاب کرده است. این سحابی در فاصله حدود ۲۷۰۰ سال نوری از زمین قرار دارد؛ به این معنا که نوری که امروز از آن می‌بینیم، ۲۷۰۰ سال پیش منتشر شده است. این سحابی به دلیل شکل خاص خود که شبیه به چهره یک شیر است، به این نام معروف شده است.

مرگ یک ستاره؛ تولد یک شیر

ستارگانی با جرم کم تا متوسط، زمانی که سوخت هسته‌ای خود را از دست می‌دهند، شروع به تپش می‌کنند و لایه‌های بیرونی خود را به فضا پرتاب می‌کنند. این لایه‌های پرتاب‌شده، پوسته‌هایی از گاز و غبار را تشکیل می‌دهند که به آن سحابی سیاره‌نما می‌گویند. در مرکز این سحابی‌ها، هسته‌ای داغ و فشرده به نام کوتوله سفید باقی می‌ماند که با تابش شدید خود، گازهای اطراف را روشن می‌کند.

در سحابی شیر، ستاره مرکزی که غنی از اکسیژن است، مرده و یک کوتوله سفید از خود به جای گذاشته است که درون سحابی را مانند یک تنور از درون می‌پزد. تابش شدید این کوتوله سفید، حبابی از گاز یونیزه‌شده (گازی که الکترون‌های خود را از دست داده و درخشان شده است) ایجاد کرده که چهره شناخته‌شده شیر را شکل داده است. با رشد این حباب، غبار موجود در مسیر خود را از بین می‌برد و ساختارهای پیچیده‌ای از حلقه‌ها و پوسته‌ها را پدید می‌آورد.

یال درخشان از غبار و گاز