معطلی بیش از سه و نیم ساعت یک بیمار مبتلا به آپاندیسیت در ساعات بامدادی در اورژانس بیمارستان الزهرا اصفهان، تنها یک حادثه یا یک تجربه شخصی نیست؛ این رخداد، نشانه‌ای از فشار سنگین بر نظام درمانی دولتی و هشداری جدی درباره فاصله میان ظرفیت موجود و نیاز واقعی مردم است. بیماری که با درد شدید و احتمال بروز عوارض خطرناک به اورژانس مراجعه می‌کند، نباید قربانی کمبود تخت، محدودیت نیروی انسانی یا ضعف مدیریت فرآیندهای پذیرش شود.

اصفهان سال‌هاست که علاوه بر جمعیت چند میلیونی خود، بار درمانی استان‌های همجوار را نیز بر دوش می‌کشد. با این حال، توسعه مراکز درمانی دولتی و افزایش ظرفیت بیمارستان‌ها متناسب با این واقعیت پیش نرفته است. نتیجه این عقب‌ماندگی، اورژانس‌های مملو از بیمار، صف‌های طولانی، فرسودگی کادر درمان و افزایش نارضایتی عمومی است.

مسئولان باید بپذیرند که سلامت مردم، عرصه آزمون و خطا نیست. افزایش تخت‌های بیمارستانی دولتی، توسعه بیمارستان‌های جدید، تقویت اورژانس‌ها، جذب پزشک و پرستار و تأمین تجهیزات درمانی، دیگر یک انتخاب یا برنامه بلندمدت نیست؛ بلکه ضرورتی فوری است که هر روز تأخیر در اجرای آن، می‌تواند سلامت و حتی جان شهروندان را به خطر بیندازد.

در کنار توسعه زیرساخت‌ها، نظارت نیز باید از شکل اداری و کاغذی خارج شود. بازرسی‌های شبانه و بامدادی از بیمارستان‌های دولتی، حضور سرزده مدیران در اورژانس‌ها و ارزیابی واقعی زمان انتظار بیماران، می‌تواند بسیاری از مشکلاتی را که در گزارش‌های رسمی دیده نمی‌شود، آشکار کند. مدیری که تنها آمارها را می‌بیند، هرگز عمق رنج بیماری را که ساعت‌ها روی برانکارد منتظر مانده است، درک نخواهد کرد.

جامعه از مسئولان انتظار شعار ندارد؛ انتظار اقدام دارد. اگر اصفهان قرار است همچنان قطب درمانی کشور باشد، باید زیرساخت‌های درمانی آن نیز متناسب با این جایگاه توسعه یابد. جان انسان‌ها با هیچ توجیهی قابل معامله نیست و در اورژانس، حتی چند دقیقه تأخیر می‌تواند فاصله میان زندگی و مرگ باشد. اکنون زمان تصمیم‌های جدی و اقدامات عملی است، نه وعده‌های تکراری.

بدین منظور از توضیح دانشگاه علوم پزشکی اصفهان درباره وضعیت پذیرش بیماران اورژانسی و تاخیر حادث شده در پذیرش بیمار اورژانسی در بیمارستان الزهرا استقبال می کنیم.