وقتی قانونی شدن رانندگی برای یک خانواده به یک هزینه سنگین تبدیل می‌شود، باید پرسید مشکل از شهروند است یا از سازوکارهای تعیین هزینه؟

وقتی حل مسئله ترافیک به «تنبیه جمعی» رانندگان ختم می‌شود

از وعده همکاری تا دیوار بلند بروکراسی؛ مسئولان شهر با نشاط اجتماعی چه مشکلی دارند؟

در حالیکه وزارت نیرو در خبر منتشر شده به نقل از آن بر پایان خاموشی ها بدلیل تغییر شرایط دمای هوا و عبور از گرمای تابستان تأکید کرده اما در شهر اصفهان همچنان شاهد اجرای برنامه خاموشی ها هستیم.

مسکن در ایران دیگر فقط یک کالای گران نیست؛ برای بخش بزرگی از جامعه، به آرزویی دست‌نیافتنی تبدیل شده است. خانه‌ای که زمانی ابتدایی‌ترین نیاز یک خانواده محسوب می‌شد، امروز به کالایی لوکس تبدیل شده که حتی وام بانکی هم توان نزدیک کردن مردم به آن را ندارد.

اظهارنظر وزیر آموزش و پرورش مبنی بر اینکه «در خصوص تعطیلی مدارس به‌درستی در کشور تصمیم‌گیری نمی‌شود» و اشاره او به تعطیلی حدود ۵۵۰ روزه مدارس ایران در دوران کرونا، بیش از آنکه صرفاً یک نقد درباره تعطیلی مدارس باشد، باید بهانه‌ای برای طرح یک پرسش اساسی‌تر باشد؛ چرا بخشی از دانش‌آموزان امروز اساساً از مدرسه فاصله گرفته‌اند و حتی آموزش مجازی را به حضور در کلاس ترجیح می‌دهند؟

باز هم مردم باید تاوان بدهند!

زنگ خطر برای مطبوعات مدت‌هاست به صدا درآمده، اما ظاهراً برخی مدیران هنوز ترجیح می‌دهند صدای آن را نشنوند!

روزهای تعطیل، شهر نفس دیگری می‌کشد. وزارتخانه‌ها بسته‌اند، بانک‌ها تعطیل‌اند، ادارات دولتی و شهرداری‌ها خاموشند، و بسیاری از واحدهای صنعتی نیز جز خطوط شیفت، از مدار مصرف خارج می‌شوند.

ذوب‌آهن اصفهان فقط یک کارخانه نیست؛ بخشی از تاریخ صنعت ایران و یکی از نمادهای صنعتی شدن کشور است. اما امروز این مجموعه بزرگ صنعتی با وضعیتی روبه‌روست که نمی‌توان آن را صرفاً یک مشکل مقطعی یا نوسان معمول در فعالیت یک بنگاه اقتصادی تلقی کرد.