مردم را نمی‌توان ۳۶۵ روز سال پای غم و عزا نشاند و بعد انتظار داشت جامعه‌ای سالم، بانشاط و امیدوار داشته باشیم!
این یک واقعیت ساده اجتماعی است که ظاهراً باید هر از گاهی آن را به برخی مدیران یادآوری کرد: مردم حق دارند زندگی کنند، تفریح کنند، بخندند و در چارچوب قانون، برای خانواده و فرزندانشان اوقات خوشی فراهم کنند.
جامعه فقط عزاداری، مناسبت‌های رسمی، جلسات اداری، بخشنامه و مراسم ندارد!
مردم پس از روزهای دشوار جنگ ۱۲ روزه، فشارهای اقتصادی، نگرانی‌های اجتماعی و سپس ایام جنگ رمضان، بیش از هر زمان دیگری به برنامه‌های فرهنگی، هنری و تفریحی نیاز دارند.
کنسرت، تئاتر، برنامه‌های خانوادگی و حتی سیرک بدون حیوان، اگر مجوزهای قانونی لازم را داشته باشند، بخشی از زندگی اجتماعی مردم هستند؛ نه تهدیدی علیه جامعه!
اما آنچه در اصفهان درباره برخی برنامه‌های تفریحی مطرح شده، پرسش‌هایی جدی ایجاد کرده است.
وعده پشت وعده؛ همکاری در حرف، مانع‌تراشی در عمل!
از استانداری گرفته تا شهرداری و معاونت‌های مختلف شهری، ظاهراً حرف از همکاری است؛ اما وقتی نوبت به عمل می‌رسد، داستان تغییر می‌کند!
اگر این برداشت و روایت از سوی برگزارکنندگان درست نیست، مسئولان مربوطه می‌توانند با انتشار شفاف فرآیند اداری، پاسخ دهند که دقیقاً چه اقداماتی برای تسهیل برگزاری برنامه‌ها انجام داده‌اند.
اما اگر درست است، باید پرسید:
این همه وعده همکاری چرا در میدان عمل به نتیجه نمی‌رسد؟
چرا یک برنامه خانوادگی مانند «سیرک امپراتور» برای تبلیغات با چنین پیچیدگی‌هایی مواجه می‌شود؟
و مهم‌تر از همه:
شهرداری اصفهان دقیقاً چرا برای نصب بنرهای تبلیغاتی این برنامه همکاری نمی‌کند؟
اگر منع قانونی وجود دارد، ماده قانونی را اعلام کنید.
اگر مشکل مربوط به ضوابط تبلیغات شهری است، ضوابط را منتشر کنید.
اگر مکان نصب بنرها مشکل دارد، مکان مجاز معرفی کنید.
اگر نقص مدارک وجود دارد، دقیقاً اعلام کنید چه مدرکی کم است.
اما اگر هیچ‌کدام نیست، چرا باید برگزارکننده هفته ها میان وعده، پیگیری، نامه و پاسخ‌های مبهم سرگردان باشد؟
مردم و رسانه ها حق دارند بدانند پشت این «نه» گفتن‌ها چیست.
مگر شادی مردم سهمیه‌بندی شده است؟
پرسش بزرگ‌تر اما این است:
آیا در اصفهان برای شادی مردم دو استاندارد وجود دارد؟
آیا نوع برنامه تعیین می‌کند که مسئولان با برگزارکننده همکاری کنند یا نه؟
آیا یک برنامه در یک مقطع زمانی می‌تواند مورد حمایت باشد اما برنامه‌ای دیگر، با همان چارچوب‌های قانونی، با دیوار بروکراسی مواجه شود؟
اگر پاسخ مثبت است، معیار این تفاوت چیست؟
و اگر پاسخ منفی است، چرا برخی برگزارکنندگان چنین تجربه‌ای از روند اداری دارند؟
مدیریت شهری باید قانون‌مدار باشد، نه سلیقه‌مدار.
اگر برنامه‌ای غیرقانونی است، جلوی آن گرفته شود و دلیل آن شفاف اعلام شود.
اما اگر برنامه‌ای قانونی است، مسئولان باید برای اجرای آن همکاری کنند؛ نه اینکه با پاس‌کاری اداری، عملاً امکان فعالیت را از بین ببرند.
شهردار و شورای شهر؛ بالاخره با نشاط اجتماعی موافقید یا نه؟
شهردار و اعضای شورای اسلامی شهر اصفهان نمی‌توانند نسبت به این موضوع بی‌تفاوت باشند.
این سؤال مشخص باید پاسخ داده شود:
سیاست رسمی مدیریت شهری اصفهان درباره نشاط اجتماعی چیست؟
آیا شهرداری خودش را موظف به توسعه یا حمایت از تفریحات سالم و خانوادگی می‌داند؟
اگر بله، سهم برنامه‌های تفریحی بخش خصوصی در این سیاست کجاست؟
آیا شهرداری قرار است فقط در ایام خاص و مناسبت‌های خاص فعال باشد یا در تمام طول سال برای افزایش نشاط اجتماعی برنامه دارد؟
و اگر اساساً با توسعه چنین برنامه‌هایی موافق نیست، چرا این موضوع را صریح به مردم نمی‌گوید؟
مردم حق دارند بدانند مدیرانی که درباره سبک زندگی شهری و فضای اجتماعی آنان تصمیم می‌گیرند، چه نگاهی به نشاط و تفریح دارند.
نسل جوان را نمی‌توان با بخشنامه مدیریت کرد!
کودک و نوجوان امروز نیاز به بازی، هیجان، سرگرمی و تجربه‌های اجتماعی سالم دارد.
جوان امروز نیز نمی‌تواند تمام زندگی خود را در مدرسه، دانشگاه، محل کار، مشکلات اقتصادی و فضای مجازی خلاصه کند.
جامعه‌ای که برای اوقات فراغت نسل جوان برنامه نداشته باشد، در واقع مسئله را حل نکرده است؛ فقط آن را به آینده منتقل کرده است.
نیاز به شادی را نمی‌توان ممنوع کرد.
اگر فضاهای سالم، خانوادگی و قانونمند برای تفریح وجود نداشته باشد، اصل نیاز از بین نمی‌رود.
بنابراین به جای آنکه همه انرژی مدیریتی صرف پیدا کردن دلیل برای «نشدن» شود، بخشی از این انرژی باید صرف پیدا کردن راه برای «شدن» شود.
اگر مسئولی در استانداری، شهرداری یا شورای شهر واقعاً دغدغه این موضوع را دارد، به جای جلسه‌های تشریفاتی و حرف‌های تبلیغاتی و بی اثر، پای صحبت مجری سیرک امپراتور بنشیند.
بپرسد:
چه خواسته‌ای داشته‌اید؟
کدام دستگاه پاسخ نداده است؟
کدام مجوز معطل مانده؟
کدام وعده عملی نشده؟
کدام معاونت، اداره یا واحد شهری مانع ایجاد کرده است؟
بعد مسیر را از ابتدا تا انتها بررسی کند.
اگر مشکل قانونی است، اعلام شود.
اگر مشکل اداری است، رفع شود.
اگر مشکل ناشی از سوءتفاهم است، برطرف شود.
و اگر واقعاً هیچ مانعی وجود ندارد، پس چرا نتیجه کار این‌قدر تأسف‌بار است؟
اصفهان شهر زنده می‌خواهد، نه شهر خاموش!
اصفهان فقط یک مجموعه از خیابان‌ها، پل‌ها، ساختمان‌ها و پروژه‌های عمرانی نیست.
شهر یعنی انسان.
یعنی خانواده.
یعنی کودک.
یعنی نوجوان.
یعنی جوان.
و یعنی مردمی که حق دارند در کنار همه مشکلاتشان، چند ساعت بخندند و حالشان خوب باشد.
نمی‌شود از مردم مسئولیت‌پذیری، آرامش، امید و نشاط خواست، اما در عمل برای ایجاد بسترهای قانونی و سالم نشاط اجتماعی قدم جدی برنداشت.
این رفتار، اگر وجود داشته باشد، باید اصلاح شود
و اگر مسئولان معتقدند چنین برداشتی نادرست است، بهترین پاسخ، نه تکذیب و نه وعده؛ بلکه اقدام عملی و شفاف است.
شهروند امروز دیگر با وعده قانع نمی‌شود
وقتی مسئولان می‌گویند «همکاری می‌کنیم»، مردم نتیجه همکاری را می‌خواهند.
اصفهان نیازمند سیاست فرهنگی روشن، ضابطه واحد و مدیرانی است که برای شادی قانونی مردم همان‌قدر جدی باشند که برای سایر امور شهری جدی هستند.
زیرا جامعه را نمی‌توان فقط با «نه» اداره کرد.
گاهی بزرگ‌ترین مسئولیت یک مدیر، پیدا کردن راهی برای «بله» گفتن قانونی به یک نیاز واقعی جامعه است.
آقایان مسئول بالا نشین اصفهان بدانند بیش از ۴۴۰۰۰ بلیت بصورت رایگان در اختیار ادارات، سازمانها و ارگانهای مختلف شهر و استان اصفهان قرار گرفته است تا ضمن ایجاد زمینه همکاری با برنامه سیرک، امکان استفاده خانواده کارکنان آن مجموعه از برنامه های سیرک فراهم شود.
اگر میانگین قیمت بلیت را همان قیمت کف یعنی ۱۵۰ هزار تومان محاسبه کنیم، عملاً رقمی معادل ۶/۶ میلیارد تومان از سوی برگزار کننده سیرک به مجموعه ای از ارگانها، سازمانها و … در استان و شهر اصفهان ( اسامی و میزان دقیق بلیت های رایگان توزیع شده موجود و قابل انتشار است ) کمک و مساعدت شده است تا خانواده های کارکنان آنها ساعاتی را به تماشای برنامه های مفرح و شاد بپردازند و همان چند ساعت، گرانی و تورم و مشکلات اقتصادی و اجتماعی و … را فراموش کنند.
آقای استاندار و آقای شهردار:
این انصاف نیست که مردم و رسانه ها استانداردهای دوگانه و رفتارهای ناامیدکننده ای در اصفهان مشاهده کنند که سالهاست در آن شعار داده و توصیه می شود که امید آفرینی را سرلوحه فعالیتها قرار دهند.
ایجاد امید و نشاط وظیفه مسئولان است و رسانه جایی که امید و نشاطی وجود ندارد، چه چیزی را بنام امید و نشاط برای جامعه منتشر و بازگو کند؟
- نویسنده : بابک ایران پور/ مدیر مسئول
Thursday, 22 October , 2026